Sihirli Boncuk

Yeşil tepelerin arasında, bacalarından mis gibi kek kokuları tüten şirin bir köy varmış. Bu köyde yaşayan küçük Defne, dokunmayı ve etrafı keşfetmeyi çok severmiş. Bir sabah, evlerinin arkasındaki mor salkımlı çitin altında parıl parıl parlayan mavi bir nesne bulmuş.

Nesne minicik, pürüzsüz ve sıcacık bir boncukmuş. Defne boncuğu avucuna aldığı an, boncuk tatlı bir sesle fısıldamış: “Merhaba Defne, ben sihirli Boncuk’um. Sana her gün yeni bir macera getireceğim ama bir şartım var; bana her gün bir iyilik yaptıracaksın.”

Defne şaşkınlıkla gözlerini kocaman açmış. “Nasıl yani, her gün bir iyilik mi?” diye sormuş. Boncuk hafifçe parıldayarak cevap vermiş: “Evet! İlk görevimiz başlıyor. Bugüne özel, köyün en yaşlı komşusu için ne yapabilirsin bir düşün bakalım.”

Defne biraz düşünmüş. “Bahçedeki yabani otları temizleyebilirim,” diye fısıldamış kendi kendine.

Defne hemen harekete geçmiş ve merdivenleri koşa koşa inmiş. Yaşlı komşunun evine doğru neşeyle yürümüş. Kapıyı iki kez hafifçe vurmuş. Yaşlı komşu, bastonuna dayanarak kapıyı yavaşça açmış. “Buyur bakalım sevimli kızım, hayrola?” diye sormuş merakla. Defne heyecandan kıpır kıpır zıplamış. “Boncuk dedi ki sana yardım etmeliyim, bugün bahçendeki bütün yabani otları birlikte temizleyebilirim” demiş. Yaşlı komşu tatlı tatlı gülümsemiş ama başını iki yana sallamış. “Ah güzel çocuğum, benim bahçemdeki otların kökleri çok derindedir, minik ellerinle onları hemen sökemezsin ki” demiş.

Defne iyilik yapmak için pes etmemiş elbette. Hızlıca eve geri dönmüş. İkinci olarak, mutfaktan taze taze topladığı nane yaprakları ile güzel bir çay demlemeye koyulmuş. Çayı büyük bir özenle çiçekli tepsiye yerleştirip yaşlı komşunun masasına taşımış. Komşu teyze çaydan bir yudum alıp memnuniyetle içmiş. “Ellerine sağlık minik kuşum, çay çok güzel olmuş ama bahçemdeki kurumuş yapraklar hala duruyor” demiş gülerek. Defne yine başarmış sayılmazmış çünkü avucundaki boncuk henüz tam olarak parlamıyormuş. Sadece soluk mavi bir ışık veriyormuş.

Defne pes etmek yerine biraz daha düşünmüş. Bahçeye şöyle bir dikkatlice bakmış. Yaşlı komşu, bahçedeki ağır toprak saksıları tek başına kaldıramadığı için hemen yoruluyormuş. Defne hemen minik kollarıyla büyük saksının bir ucundan tutmuş. “Birlikte kaldıralım mı komşu teyze?” diye sormuş neşeyle. Birlikte ık mık ederek büyük toprak saksıyı güneşli köşeye taşımışlar. Yaşlı komşu derin bir nefes alıp Defne’nin saçlarını okşamış.

O anda avucundaki Boncuk gözleri kamaştıracak kadar altın sarısı ve mavi ışıklar saçmaya başlamış. Boncuk neşeyle zıplayarak şöyle demiş: “İşte bu! En büyük sihir, başkasına el uzatırken hissettiğin o sıcaklıktır.” Defne, asıl sihrin sihirli bir nesnede değil, birlikte yapılan yardımlaşmada olduğunu anlamış.