Kanatsız Peri Minik

Çiçek Ormanı’nın en tatlı köşesinde, mis kokulu papatyaların arasında Peri Minik yaşardı. Minik’in parıl parıl parlayan pembe kanatları vardı ama bu kanatlar uçmak için biraz küçüktü. Ormandaki diğer periler bulutların üstünde neşeyle dans ederken, Minik hep yaprakların arasında yürümek zorunda kalırdı. Bu durum onun canını biraz sıksa da o rengârenk çiçeklerle oynamayı, toprağa dokunmayı ve böceklerle sohbet etmeyi çok severdi.

Bir gün Çiçek Ormanı’nda büyük bir peri şenliği yapılacağı duyuruldu. Şenlik, nehrin öteki yakasındaki Büyük Çınar Ağacı’nın tepesinde kutlanacaktı. Bütün periler hazırlıklara başladı, havada uçuşan renkli tozlar etrafı parıl parıl parlattı. Minik, “Ben o koca nehrin karşısına nasıl gideceğim?” diye düşündü ve sevimli kulaklarını hafifçe öne eğdi. Uçamadığı için bu harika şenliği kaçıracağını zannedip içi burkuldu, gözleri dolar gibi oldu.

Yardım istemek için ulu meşe ağacının kalın dalında oturan Bilge Kırlangıç’ın yanına gitti. Minik, ayak parmaklarının ucuna basarak merakla sordu: “Bilge Kırlangıç, ben nehrin karşısına nasıl geçebilirim? Kanatlarım beni taşıyamıyor.”
Bilge Kırlangıç, kafasındaki minik hasır şapkayı gagasıyla hafifçe düzelterek ciddi ve sakin bir sesle, “Uçamayabilirsin küçük peri, ama bazen en iyi yol rüzgârı dinlemeyi bilmektir,” dedi. Minik bu sözü duyunca kafasını kaşıdı, biraz düşündü ve ilk denemesini yapmaya karar verdi.

Minik ilk olarak papatya yapraklarından bir yelkenli yapıp nehre indirdi. Rüzgâr onu karşı kıyıya ulaştıracak diye umuyordu. Yataktan farksız bu yelkenli suya iner inmez minik bir dalgaya çarpıp kendi etrafında döndü. Minik, “Eyvah!” diye fısıldadı. Islanan patiklerini sallayarak kıyıya çıktı ve derin bir “of” çekti. Omuzları biraz düştü ama hemen pes etmedi.

Yılmayan Minik, bu kez ikinci bir deneme yapmak için kolları sıvadı. Ormanda bulduğu uzun sarmaşıkları güçlü ağaçlara bağlayıp karşı kıyıya uzanan bir salıncak köprü kurmak istedi. Sarmaşıkları birbirine dolarken minik elleri yeşile boyandı, burnuna biraz toprak bulaştı. Salıncağa bindiğinde ise sarmaşıklar bu ağırlığı taşıyamayıp kopuverdi. Minik, yumuşacık yosunların üstüne pat diye, gülücüklerle düştü. Üzülmüştü ama yine de gülerek ayağa kalktı, burnunu hafifçe kıvırdı, yine de vazgeçmedi.

Tam o sırada yanına yuvarlak kırmızı sırt çantasıyla neşeli Uğur Böceği kondu. Uğur Böceği kırmızı kanatlarını havalandırarak, “Benim sırtımda kocaman beneklerim var ama ben de senin gibi hızlı koşamam, birlikte düşünelim mi Minik?” dedi. Uğur Böceği’nin bu tatlı ve destekleyici sesi Minik’e içinden kocaman bir cesaret verdi.

İki arkadaş hemen o an harika bir fikir buldular. Ormandaki hafif kozalakları ve geniş, sağlam yaprakları toplayıp yan yana dizdiler. Minik, elindeki ince dal kalemiyle minik tekerlekler çizdi, Uğur Böceği ise yaprakları birbirine ustaca tutturdu. Böylece neşeli bir kozalak arabası ortaya çıktı. Uğur Böceği önden dar patikada yolu gösteriyor, Minik ise direksiyonda oturarak arabasını gururla sürüyordu.

Birlikte nehir kenarındaki yokuştan aşağıya rüzgâr gibi kayarak indiler. Rüzgâr kulaklarının arkasından ıslık çalarak geçerken Minik, uçmasa bile rüzgârı arkasına alabileceğini ve kendi yoluyla da hareket edebileceğini çok iyi anladı. Büyük Çınar Ağacı’nın dibine vardıklarında tüm periler onları alkışladı. Minik, kendi gücüyle, zekâsıyla ve arkadaşının tatlı yardımıyla oraya vardığı için kalbinde taptaze, kocaman bir mutluluk hissetti.