Kar Leoparı ve Çoban Çocuk

Dinleyin bakalım evlatlar, kulaklarınızı dört açın da sesime kulak verin. Dünyanın çatısı denilen, dağların bulutlarla komşuluk ettiği uzak bir diyarda, ne nehirlerin sesinin kesildiği ne de rüzgârın şarkı söylemekten vazgeçtiği bir yer vardır. İşte o yüksek, buz kokulu dağların eteklerinde, Khumbu vadisinde geçen bir hikâyedir bu. Dedelerimizden yadigâr kalan, taşa kazınmış gibi duran bir hikâye.

Dağların arasında, bin yıllık kayaların gölgesinde Tenzin adında bir çocuk yaşardı. On yaşında vardı yoktu ama gözleri, bu dağların en yüksek tepelerindeki kartallar gibi keskin, kalbi ise vadiye inen ılık pınarlar gibi tertemizdi. Tenzin’in en büyük vazifesi, ailesinin akıllı, tüylü ve koca yeleli yak sürüsüne çobanlık etmekti. Yaklar, bu yüksek rakımın hem dostu hem de yol göstericisiydi. Sürünün en yaşlısı, koca boynuzlu Batu’ydu. Batu’nun tüyleri gece karasıydı, gözleri ise o kadar akıllı bakardı ki sanki dağın bütün sırrını çözer de insanlara söylemezdi.

Her sabah güneş, dağların ardındaki karların üzerinden altın sarısı bir ok gibi fırladığında, Tenzin dağa tırmanmaya başardı. Çıngırakların sesi, vadinin sessizliğini bozar, rüzgârla birlikte uzaklara taşınırdı. O gün hava sanki biraz tuhaftı. Gökyüzü lekesiz bir maviydi ama dağın en yüksek yamacından, kayaların arasından incecik, acıklı bir sızıltı geliyordu. Sanki rüzgâr taşa sürtünüp ağlıyordu. Tenzin, ahşap çoban sopasını sıkıca kavradı. Kulaklarını dikti. Bu ses, rüzgârın sesi olamayacak kadar canlıydı.

Batu durdu. Koca kafasını kaldırıp rüzgârı kokladı. Burun delikleri havada titredi. Batu’nun bu hali, Tenzin’e dağda bir şeyin değiştiğini söylerdi. Genellikle yaklar, fırtına yaklaşırken ya da yabancı bir koku aldıklarında böyle dururlardı. Ama bu kez fırtına kokusu yoktu; korkunun, daha doğrusu yalnızlığın kokusu vardı havada. Tenzin, sürüyü güvenli bir kaya kovuğuna bıraktı. Kendi kendine, “Bir bakayım, dağ bana bugün ne fısıldıyor,” diye mırıldandı.

Keçeden yapılmış kalın çizmeleriyle karları ezerek kayalıkların arasına doğru tırmandı. Her adımında nefesi havada beyaz bulutlar oluşturuyordu. Sızıltının geldiği yere yaklaştıkça ses netleşti. Bu, minicik, titreyen bir nefesti. Sonunda, dev bir kayanın oyuğunda, ayakları birbirine dolanmış, rengârenk tüyleri toz ve buzla kaplanmış bir yavru buldu. Bu, dağların hayalet kralı olarak bilinen kar leoparının ta kendisiydi. Ama henüz bir kral değil, annesini kaybetmiş ürkek bir bebekti sadece.

Yavru leoparın buz mavisi gözleri, Tenzin’i görünce korkuyla irileşti. Dişlerini göstermeye çalıştı ama o kadar küçüktü ki bu hareket ancak tatlı bir esneme gibi görünüyordu. Tenzin, hayvanın korktuğunu anladı. Dağlarda kimse acele etmezdi; dağ, sabredenlerin evidir. Çocuk, yavaşça diz çöktü. Hiç ani hareket yapmadı. Elini uzatmadı bile; çünkü yabani bir canlının güvenini kazanmak, dağdaki sarp kayalara tırmanmaktan daha çok sabır isterdi.

“Korkma ufaklık,” dedi Tenzin, sesini bir pınarın şırıltısı gibi yumuşak tutarak. “Ben buradayım. Tenzin benim adım. Seni burada yapayalnız bırakacak değilim ya!”

Yavru leopardaki titreme yavaş yavaş azaldı. Tenzin’in üzerindeki yünden örülmüş kabanın kokusu, dağın kokusuna karışmıştı. Çocuk, heybesinden çıkardığı kuru peynirden küçük bir parça koparıp taşa bıraktı. Kendisi de birkaç adım geri çekildi. Leopar yavrusu, önce burnunu havaya dikip kokladı, sonra yavaş adımlarla peynire yaklaştı. Minik dişleriyle onu mideye indirirken çıkardığı ses, oradaki buzun çözülüşü kadar sessiz ve derindi. Adını Pabu koydu içinden çocuk; çünkü bu minik şey, dağın en neşeli bulutu gibi görünüyordu gözüne.

Gün batımına doğru hava birden bire soğumaya başladı. Himalaya dağlarında akşam, bir kılıç darbesi gibi keskin inerdi. Tenzin, Pabu’yu öylece bırakamazdı. Kurtlar, keskin rüzgârlar, gece soğuğu… Bunların hepsi küçük bir leopar yavrusu için ölüm demekti. Ama köye götürse, büyükler ne derdi? Köyde kar leoparlarının koyunlara zarar verdiği, sürülere gece karanlığında yaklaştığı söylenirdi. İhtiyarlar, “Dağın sahibi dağda kalır oğul, insanın evi insana yakışır,” diye uyarırlardı hep. Tenzin işte o an, içindeki iki sesin çekişmesini duydu. Biri, “Onu burada bırak, doğanın kanunudur bu, karışma,” diyordu. Diğeri ise, “Bir can cansa, nerede doğduğunun ne önemi var?” diye fısıldıyordu.

Tenzin, Pabu’yu heybesinin içine nazikçe yerleştirdi. Pabu, yünün yumuşaklığına ve çocuğun sıcaklığına sığınarak hemen kıvrıldı ve derin bir uykuya daldı. Sürünün yanına döndüğünde, Batu koca boynuzlarını sallayarak onu karşıladı. Yakın gözleri, heybedeki minik çıkıntıyı fark etmişti sanki. Batu hiç ses çıkarmadı, sadece burnunu Tenzin’inin omzuna sürtüverdi. Bu hareket, “Yükün ağır ama dostunla yürüyorsan korkma,” demek gibiydi.

Günler günleri kovaladı. Khumbu vadisinde kışın sert rüzgârları azalmış, yerini dağ çiçeklerinin kokusuna bırakmıştı. Tenzin, Pabu’yu kulübenin arkasındaki gizli kaya oyuğunda büyütüyordu. Her gün okuldan döner dönmez koşa koşa oraya geliyor, heybesinde sakladığı taze keçi sütünü minik kaplara döküyordu. Pabu artık eskisi gibi ürkek değildi. Tenzin’i gördüğü an uzun, kalın kuyruğunu havada bir soru işareti gibi sallayarak koşuyor, sivri patilerini çocuğun dizlerine koyup yüzünü yalıyordu.

Ancak Pabu büyüyordu. Sadece boyu değil, iştahı da patileri de koca birer kediye dönüşmüştü. Tüylerindeki koyu halkalar artık daha belirgindi. Köyün etrafında onu saklamak, ardıç ağaçlarının arkasında gizlemek artık imkânsız hale gelmişti. Komşu evlerden gelen tavuk sesleri Pabu’nun kulaklarını dikmesine, gözlerinin parlamasına neden oluyordu. İçindeki o vahşi avcı uyanıyordu yavaş yavaş.

Bir öğleden sonra, köyün en yaşlı çobanı Dawa Amca, sürünün su içtiği pınarın etrafında dolaşırken Pabu’nun gölgesini kayaların arasında gördü. Dawa Amca’nın yüzü asıldı, kalın kaşları çatıldı. Asasını yere vurarak Tenzin’e doğru yürüdü.

“Tenzin,” dedi ihtiyar adam, nefes nefese. “Evlat, sen ne yaptığının farkında mısın? O bir kar leoparı. Dağın efendisi. Onu evcil bir kedi gibi büyütemezsin. Hem o büyürse bizim sürünün kuzularına ne olur, hiç düşündün mü?”

Tenzin yutkundu. Kalbi göğfes kafesinde kuş gibi çırpınıyordu. Haklı mıydı ihtiyar adam? Pabu büyüdüğünde dağın gerçek kanununa dönmek zorunda kalacaktı. Ama onu dağa geri bıraktığında, kendi başına hayatta kalabilecek miydi? Pabu, avlanmayı henüz tam öğrenmemişti. Tenzin, ikilemin en keskin yerindeydi. Bir yanda köyün güvenliği ve sürünün emeği, diğer yanda ise dağda yalnız kalmış bir canlının hayatı vardı.