Sincap Fındık’ın Teşekkür Pikniği

Güneş yavaşça dağların arkasına saklanırken meşe ağacının büyük kovuğunda tatlı bir sessizlik başladı. Minik kuşlar yuvalarına çekilmiş, yeşil yapraklar rüzgarla birlikte hafifçe fısıldaşmaya koyulmuştu. Ormanın üstüne yumuşak, mor bir akşam örtüsü seriliyordu.

Fındık, minik patileriyle yumuşak yatağını düzeltirken pencereden dışarıdaki mor gökyüzüne baktı. Yorgun ama mutlu bir gün geçirmişti fakat uykuya dalmadan önce yapması gereken önemli bir şey vardı. Yatağının kenarına oturup kocaman kabarık kuyruğunu arkasına kıvırdı, kulaklarını dikip odadaki sessizliği dinledi.

Sabah erkenden uyanıp daldan dala neşeyle zıplarken en tatlı cevizlerini nereye sakladığını unutmuştu. Fındık minik burnunu havaya dikip koklamış, toprağın altından ona seslenen boğuk sesleri dinlemişti. Tam ne yapacağını düşünürken komşusu Tavşan Dodo yanına gelmişti.

Dodo uzun kulaklarını merakla dikmiş, çimenlerin arasında bir sağa bir sola bakarak Fındık’ın cevizlerini aramaya başlamıştı. Bir süre sonra çalılıkların arkasında küçük bir toprak yığını fark etti.

“Fındık, galiba aradığın cevizler burada!” diye seslenmişti Dodo.

Fındık hemen yanına koşmuş ve gerçekten de en sevdiği cevizlerini orada bulmuştu.

“Yaşasın! Buldun Dodo!” diye sevinçle zıplamıştı.

Fındık yorganının içinde hafifçe kıpırdandı, gözlerini kapattı ve içinden sıcak bir sesle düşündü.

“İyi ki varsın sevgili Dodo,” dedi usulca.

Öğle vakti koca çınarın gölgesinde saklambaç oynarken rüzgar sert esmiş, Fındık’ın en sevdiği yaprak şapkası uçup gitmişti. Fındık arkasından bakakalmış, uzun kulakları üzüntüyle aşağı düşmüştü. O sırada oradan geçen akıllı baykuş Hu Hanım kanatlarıyla şapkayı havada yakalayıp nazikçe getirmişti.

“Küçük sincap, rüzgardan hızlı koşan tek şey uçan şapkalardır,” dedi Hu Hanım gülerek.

Fındık şimdi yatağında yorganını çenesine kadar çekerken Hu Hanım’ı hatırladı. İçinden gülümseyerek teşekkür etti.

“Teşekkür ederim bilge Hu Hanım,” dedi ve kulakları neşeyle seğirdi.

Odadaki yumuşak gölgeler duvarlarda ağır ağır dans etmeye başladı.

İkindi vakti ise minik sincap dere kenarında minik bir tahta köprü kurmaya çalışıyordu. Dal parçaları sürekli devriliyor, Fındık’ın yorgun patileri birbirine karışıyordu. Tam vazgeçecekken sudaki yansımasını gören neşeli kurbağa Zıpzıp zıplayarak gelmişti.

“Bir dal da ben tutayım, birlikte başarırız,” demişti.

Fındık o anı hatırlayınca battaniyenin altında neşeyle kıkırdadı.

“Teşekkürler Zıpzıp, birlikte başardık,” diye fısıldadı karanlık odaya doğru.

Gün batarken bulutlar pembeleştiğinde ormandaki tüm dostlar evlerine varmıştı bile. Fındık derin bir nefes aldı, o nefesi yavaşça dışarı üfledi ve odadaki ışıklar biraz daha yumuşadı. Pencerenin önünde parıldayan minik ateşböcekleri odanın içine huzur saçıyordu.

Fındık gözlerini kapatmadan önce sabah Dodo’nun ona nasıl yardım ettiğini bir kez daha düşündü. İçinde sıcacık bir teşekkür etme isteği vardı.

“Yarın Dodo’ya güzel bir sürpriz hazırlayacağım,” diye mırıldandı.

Ertesi sabah güneş ağaçların arasından ışıl ışıl yükselirken Fındık erkenden uyandı. En sevdiği küçük sepetini aldı. İçine birkaç kırmızı elma, tatlı havuçlar, taze çilekler, cevizler ve annesinin hazırladığı nefis kurabiyeler koydu.

Sonra ormanın kenarındaki çiçekli çayıra doğru neşeyle koştu.

Orada Tavşan Dodo’yu çimenlerin arasında zıplarken buldu.

“Merhaba Dodo!” diye seslendi Fındık.

Dodo uzun kulaklarını kaldırıp gülümsedi.

“Merhaba Fındık! Bu sepet de ne?”

Fındık sepeti yere bıraktı ve gözlerini mutlulukla parlatıp şöyle dedi:

“Bugün senin için bir şey yapmak istedim. Dün cevizlerimi bulmama yardım ettin. Ben de sana teşekkür etmek için birlikte piknik yapmak istiyorum.”

Dodo’nun yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi.

“Ne güzel fikir! Ama piknikte en güzel şey yiyecekler değil, birlikte olmaktır.”

İki arkadaş çiçeklerin arasında yumuşacık bir örtü serdiler. Fındık cevizleri ortaya koydu, Dodo da havuçları ve çilekleri yerleştirdi. Birlikte kurabiye yediler, serin dereyi seyrettiler ve gökyüzünde süzülen beyaz bulutlara bakarak şekiller bulmaya çalıştılar.

Bir bulut tavşana, bir diğeri sincaba benziyordu.

Fındık kahkahalarla güldü.

“Bak Dodo! Şu bulut tıpkı sana benziyor!”

Dodo da gülerek cevap verdi:

“Şu küçük bulut da kesinlikle sana benziyor Fındık!”

Güneş yavaşça gökyüzünde alçalmaya başladığında iki arkadaş çimenlerin üzerine uzanıp günün son ışıklarını seyrettiler.

Fındık Dodo’ya dönüp yumuşak bir sesle konuştu:

“Bugün sana sadece teşekkür etmek istemedim. Seninle arkadaş olduğum için ne kadar mutlu olduğumu da söylemek istedim.”

Dodo, Fındık’ın patisini kendi patisinin üzerine koydu.

“Ben de senin arkadaşın olduğum için çok mutluyum.”

Akşamın serinliği çayıra yayılırken iki arkadaş piknik örtüsünü topladı. Sonra yan yana yürüyerek evlerinin yolunu tuttular.

Fındık’ın kalbi mutlulukla doluydu. O gün anlamıştı ki bazen küçücük bir yardım, kocaman bir dostluğun başlangıcı olabilirdi.

Odanın içi iyice kararıp dışarıdaki parlak yıldızlar belirmeye başladığında yatak Fındık’a tüy gibi hafif geldi. Battaniyesi sıcacık sarıyordu, odası ise mis gibi çam kokuyordu. Yastığı o kadar yumuşaktı ki başını koyduğu an bütün günün yorgunluğu uçup gitti. İçinden, kendisine yardım eden kurbağa Zıpzıp ve baykuş Hu Hanım’a teşekkür etmek için ne yapabileceğinin düşünmeye başladı.

Fındık göz kapaklarının ağırlaştığını hissetti, minik patileri gevşedi ve derin bir uykuya doğru süzüldü. Artık her şey yerli yerindeydi. Gece sessizdi, dostluğun sıcaklığı kalbinde saklıydı ve uykunun en yumuşak kolları onu bekliyordu.

Derin bir nefes, yavaş bir nefes…

Masal bitti, uykular geldi, tatlı rüyalar başladı.