Gündüz Uyumayan Baykuş Hu Hanım

Ulu çam ağacının en yüksek dalında, yumuşacık tüyleriyle yaşayan bir baykuş vardı. Adı Hu Hanım’dı. Hu Hanım’ın kocaman, sarı çerçeveli gözlükleri ve boynunda her zaman minik kırmızı bir atkısı olurdu. Güneş batarken uyanır, yıldızlar parlarken ormanda uçmayı çok severdi. Ay ışığı onun en iyi arkadaşıydı.

Bir sabah, güneş henüz ormanın tepesine tırmanırken Hu Hanım gözlerini kocaman açtı. İçinden, “Yetti artık! Neden herkes gündüzleri koşturuyor da ben hep uyuyorum? Bugün ben de gündüz uyanık kalacağım!” diye geçirdi. Atkısını düzeltti, gözlüklerini burnuna itti ve dalından aşağı süzüldü.

Orman cıvıl cıvıldı. Çiçekler esintiyle dans ediyor, yapraklar hışırdıyordu. Hu Hanım, ilk denemesi için hemen en hareketli komşusunu buldu. Sincap Fındık, toprağın altında koşturuyor, meşe palamutları saklıyordu. Fındık’ın kuyruğu bir hevenk gibi sallanıyordu.

“Günaydın Fındık!” dedi Hu Hanım neşeyle. “Bugün ben de seninle koşturmak istiyorum. Meşe palamudu saklayalım.”

Fındık durdu, tüylü kuyruğunu sallayarak başını kaşıdı. “Ama Hu Hanım, güneş çok parlak. Benim gözlerim gün ışığını sever, senin gözlerin ise gece parlar. Hem ben çok hızlı zıplarım,” dedi neşeyle.

Hu Hanım, “Ben de hızlı zıplayabilirim!” dedi.

İlk deneme olarak Fındık’la birlikte çam dallarında zıplamaya başladılar. “Pır pır, hop hop!” Fındık daldan dala ok gibi atlıyordu. Hu Hanım ise parlak güneş ışığında gözlerini kocaman açmakta zorlanıyordu. Gözlükleri kaydı, burnunun ucuna düştü. Bir dalı göremedi ve puf diye yumuşacık yosunların üzerine düşüverdi. Fındık hemen yanına koştu. “İyi misin Hu Hanım?” diye sordu endişeyle. Hu Hanım başını salladı ama içi biraz burkulmuştu.

Hu Hanım pes etmedi. “Gündüz uyanık kalmak sadece zıplamak değildir,” diye düşündü. İkinci denemesi için nehre doğru yürüdü. Kurbağa Zıpzıp, su kenarında şarkı söylüyordu. Su şırıl şırıl akıyor, serin bir koku etrafa yayılıyordu.

“Kurbağa Zıpzıp, seninle bugün nehirde yüzüp şarkı söyleyeceğim!” dedi Hu Hanım.

Kurbağa Zıpzıp yeşil bacaklarını gerdi, kocaman ağzıyla gülümsedi. “Vak vak, pekâlâ! Ama su çok serin, tüylerin ıslanırsa ağırlaşırsın,” dedi.

Hu Hanım suya doğru bir adım attı. Serin su ayak parmaklarına değdiğinde titredi. Tüyleri hemen ağırlaştı, kanatları sırılsıklam oldu. Uçmaya çalıştı ama kanatları kalkmadı. “Vay canına, tüylerim çok ağırlaştı!” diye fısıldadı. Kurbağa Zıpzıp nazikçe onu kıyıya itti. “Herkesin yeri ayrıdır Hu Hanım, su benim evim, gökyüzü seninki,” dedi.

Hu Hanım güneşin altında iyice yorulmuştu. Göz kapakları ağırlaşıyor, esnemekten çenesi ağrıyordu. Tam o sırada ormanın en bilge ağacının gölgesinde serinleyen ayı kardeşlerle karşılaştı. Ayı Puf, geniş gövdesiyle yavaşça esniyordu.

“Hu Hanım, gün ışığı yorucu değil mi?” dedi Ayı Puf kalın, yumuşak sesiyle. “Biz ayılar kışın uyuruz, yazın bal yeriz. Sen de gece uçarsın. Herkesin kendi zamanı, kendi ritmi vardır.”

Hu Hanım derin bir nefes aldı. Etrafına baktı; sincap gündüz koşturuyor, kurbağa nehirde yüzüyor, kendisi ise geceleri yıldızlarla dostluk kuruyordu. Her canlı kendi doğasına uygun yaşadığında orman bu kadar güzel ve dengeli oluyordu. Gündüz uyanık kalmak istemişti ama kendi zamanının ne kadar kıymetli olduğunu şimdi anlamıştı.

Hu Hanım kırmızı atkısını düzeltti, gözlüklerini sildi ve gülümsedi. “Haklısın Ayı Puf,” dedi. “Güneşin altında koşturmak eğlenceliydi ama benim asıl yerim yıldızlı gökyüzü.”

Güneş yavaş yavaş batarken, orman turuncuya ve mor renklere boyandı. Hu Hanım en yüksek çam dalına geri döndü. Yumuşacık yuvasına kıvrıldı. Gözlerini huzurla kapattı ve gece rüzgârının ninnisiyle tatlı bir uykuya daldı.