Mercan’ın Pırıl Pırıl Düğmesi

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, koca çınarların gölge ettiği neşeli bir orman varmış. Bu ormanda yeşil yelek giymeyi çok seven, meraklı mı meraklı bir sincap yaşarmış. Adı Mercan’mış. Mercan’ın en sevdiği şey, orman yolunda zıplayıp palamut toplamakmış. Fakat bir gün, her şey birdenbire değişmiş.

O sabah Mercan, en yakın arkadaşı kirpi Toprak’la buluşmuş. Toprak’ın yeleğinde daha önce hiç görmediği, camdan yapılmış masmavi, pırıl pırıl parlayan bir düğme varmış. Güneş o düğmeye vurduğunda, etrafa rengârenk ışıklar saçılıyormuş. Mercan’ın gözleri kamaşmış. İçinde bir yerlerde, adını tam koyamadığı ılık, tuhaf bir ağırlık uyanmış.

"Bu ne güzel düğme böyle!" demiş Mercan. Sesi biraz titrek çıkmış.

Toprak gülümsemiş. "Bunu bana yaşlı baykuş hediye etti," demiş gururla. "Güneşi içine çeken bir düğmeymiş."

Mercan o an içinden, "Keşke o düğme benim olsaydı," diye geçirmiş. Kulakları hafifçe aşağı sarkmış. Toprak ne kadar neşeli konuşsa da Mercan’ın neşesi kaçmış. O pırıl pırıl düğme aklından bir türlü çıkmıyormuş.

Mercan, kıskançlık hissini yenebilmek için hemen ilk denemesini yapmaya karar vermiş. Koşarak kendi yuvasına gitmiş ve dolabındaki en parlak meşe palamudunu bulmuş. Palamudu parlatana kadar yumuşak bir yaprakla ovmuş. "Bakalım benim palamudum da Toprak’ın düğmesi kadar parlayacak mı?" demiş. Palamudu güneşe tutmuş ama gümüşümsü bir ışık yerine sadece mat kahverengi bir kabuk görmüş. İçindeki o tuhaf ağırlık daha da büyümüş.

Deneme yetmemiş, Mercan ikinci bir yol denemiş. Ormanın en hızlı koşan sincabı olmaya karar vermiş. Hızlı koşarsa herkesin kendisine bakacağını düşünmüş. Daldan dala öyle bir hızla atlamış ki, az kalsın dengesini kaybedip yere düşüyormuş. Kalbi küt küt atarken soluk soluğa kalmış. Ne parlayan bir düğmesi olmuş ne de huzuru kalmış. Oturduğu taşın üstünde dudaklarını büzmüş.

Tam o sırada, koca çınar ağacının dalından yumuşak bir ses duymuş. Bu, ormanın en bilge kuşu Usta Baykuş’muş. Yuvarlak gözlüklerinin üstünden Mercan’a bakmış.

"Güzel kızım," demiş Usta Baykuş, "gözün başkasının parıltısında kalırsa, kendi renklerini göremezsin. Herkesin ışığı kendine hastır."

Mercan kafasını kaldırmış. "Ama onun düğmesi çok güzel," demiş fısıltıyla. "Benimhiç öyle özel bir şeyim yok."

Usta Baykuş kanatlarını nazikçe açmış. "Öyle mi? Bir kez daha bak bakalım patilerine."

Mercan üçüncü denemesinde kendi yeteneklerine ve yaptıklarına dikkatle bakmaya karar vermiş. Toprak’ın düğmesine imrenmek yerine, bu kez kendi ellerine bakmış. O patilerle ormandaki en lezzetli böğürtlenleri o topluyormuş. Kendi hazırladığı rengârenk yaprak koleksiyonu sadece onda varmış. Üstelik bu ormanda herkese en güzel masalları o anlatıyormuş.

Mercan derin bir nefes almış. İçindeki o ağır, bulut gibi his yavaşça dağılmış. Toprak’a dönmüş. "Düğmen gerçekten çok güzelmiş Toprak, güle güle kullan," demiş. Sesi şimdi pırıl pırıl ve çok samimiymiş.

Toprak sevinçle zıplamış. "Teşekkür ederim Mercan! İstersen bu akşam birlikte güneşin batışını izleyebiliriz," demiş.

Güneş batarken, orman turuncuya ve mora bürünmüş. Toprak’ın düğmesi parıldarken, Mercan da kendi yeşil yeleğinin cebinden çıkardığı pırıl pırıl renkli yaprakları arkadaşına göstermiş. İkisi yan yana oturup gülüşmüşler. Mercan anlamış ki; başkasının parıltısını sevmek kendi ışığını söndürmez; aksine, sevgiyi çoğaltır.