Gökkuşağı Ormanı’nın en neşeli köşesinde, pamuk gibi yumuşak tüyleri olan küçük bir koala yaşardı. Bu küçük koalanın adı Pofuduk’tu. Pofuduk, ağaçların arasında zıplamayı, yaprakların tadına bakmayı ve bulutları izlemeyi çok severdi. Ormandaki tüm hayvanlar Pofuduk’un bu bitmek bilmeyen enerjisini severdi. Ancak Pofuduk’un küçük bir alışkanlığı vardı; o, oyun oynamaktan bazen en temel şeyleri unutabiliyordu.
Bir sabah, Pofuduk en sevdiği okaliptüs ağacının en üst dalında uyanmıştı. Karnı çok acıkmıştı ve taze, yeşil yaprakların kokusunu almıştı. Hemen dalların arasına doğru süzülmeye başladı. Yol boyunca rengarenk çiçeklerin arasından geçti, küçük su birikintilerinin üzerinden atladı. Oyun oynamak o kadar eğlenceliydi ki, ellerinin ne durumda olduğunu hiç düşünmüyordu.
Pofuduk, arkadaşı Tavşan Kıvırcık ile buluşmak üzere aşağıya doğru hızla indi. Kıvırcık ile birlikte çamurlu yollarda yuvarlandılar, taşlarla oyunlar oynadılar ve toprakta saklambaç oynadılar. Her oyununda elleri biraz daha grileşiyor, parmak uçları tozlanıyordu. Pofuduk için dünya bir oyun alanından ibaretti ve her şey çok heyecan vericiydi.
Oyun saati bittiğinde, karınları iyice acıkmış oldu. Pofuduk, topladığı meyveleri yemek için bir ağaç kütüğünün yanına oturdu. Tam o sırada küçük bir ses duydu. “Tık tık tık!” Bu ses, havada uçuşan görünmez minik dostlardan geliyordu. Aslında bunlar dost değil, ormanın gizli ve çok küçük misafirleriydi. Biz onlara mikroplar diyorduk.
Mikroplar, o kadar küçüktü ki Pofuduk onları göremiyordu bile. Ancak Pofuduk’un ellerindeki tozların ve çamurların arasına çoktan yerleşmişlerdi. Bu küçük misafirler, Pofuduk oyun oynarken her yere yayılmıştı. Kendi aralarında fısıldaşıyorlardı. “İşte yeni bir macera yeri! Bu koalanın elleri çok kirli, hemen buraya yerleşelim!” diye konuşuyorlardı.
Pofuduk, büyük bir iştahla meyvelerinden bir ısırık almak üzereydi. Ancak tam o anda, Bilge Kaplumbağa Tonton ormanın yolunda ilerliyordu. Tonton, her şeyi gören yaşlı ve akıllı bir kaplumbağaydı. Pofuduk’un ellerine bakıp duraksadı. “Dur bakalım küçük koala!” dedi Tonton, yumuşak bir sesle. “Nereye gidiyorsun böyle?”
Pofuduk şaşkınlıkla baktı. “Yemek yiyeceğim Tonton, çok acıktım!” dedi. Tonton gülümseyerek, “Peki, ellerini o gizli küçük yolcular temizledin mi?” diye sordu. Pofuduk, ellerine baktı. “Gizli yolcular mı? Ben sadece biraz çamur gördüm,” dedi. Tonton, “Çamurun içinde senin göremediğin minik misafirler olabilir,” diye ekledi.
Pofuduk biraz meraklanmıştı. “Neden ellerimi yıkmam gerekiyor ki? Ben çok güçlüyüm!” dedi. Tonton, ona en yakın renkleri öğrenen minik kelebek kadar zarif ama o kadar da kırılgan olmadığını hatırlattı. “Güçlü olman harika bir şey Pofuduk, ama vücudunun içindeki o küçük dünyayı korumak için temizlik bir kalkan gibidir,” dedi.
Pofuduk, anlatılanları anlamaya çalışarak düşünmeye başladı. “Peki, bu kalkan nasıl yapılır?” diye sordu. Tonton, ormanın kenarındaki berrak akan dereyi işaret etti. “Sadece su yetmez, biraz sabun ve bolca suyla ellerini dans ettirmelisin. Parmak aralarını, tırnaklarını ve bileklerini de unutmamalısın,” diye tavsiye verdi.
Pofuduk, Bilge Kaplumbağa’nın sözlerini dinleyerek hemen derenin kenarına doğru koştu. Derenin suyu pırıl pırıl parlıyordu. Pofuduk, en sevdiği meyveleri yemek için önce ellerini iyice temizlemeye karar verdi. Elini suya daldırdı, sonra yanındaki misafir paylaşım kabından aldığı yumuşacık köpüklü sabunu aldı.
Sabun, suyla buluştuğunda harika bir köpük oluşturdu. Pofuduk, Tonton’un dediği gibi ellerini ovmaya başladı. “Önce avuç içleri, sonra parmak araları, şimdi de tırnaklar!” diye şarkı söylüyordu. Köpükler, Pofuduk’un ellerinde beyaz bulutlar gibi uçuşuyordu. Bu, oyun oynamak kadar eğlenceli bir şeydi.
Pofuduk ellerini ovalarken, aslında ne kadar büyük bir iş yaptığını fark etti. O görünmez mikroplar, sabunun ve suyun gücüyle akıp gidiyordu. Her bir köpük balonu, bir mikrobu beraberinde alıp dereye doğru sürüklüyordu. Pofuduk, ellerinin temizlenmesinin sadece temiz görünmek değil, aynı zamanda kendini korumak olduğunu anlamaya başlamıştı.
Ellerini iyice duruladıktan sonra parmaklarını havaya kaldırıp kontrol etti. Artık ne çamur ne de toz kalmıştı. Ellerinin ne kadar ferah ve temiz koktuğunu fark etti. Kendini çok daha hafif ve enerjik hissetti. “İşte şimdi hazırız!” diyerek neşeyle bağırdı.
Temiz elleriyle meyvelerini yemeye başladı. Meyvelerin tadı, temiz elleriyle yediği için çok daha lezzetli geliyordu. Sanki meyveler bile ona teşekkür ediyordu. Pofuduk, sadece karnını doyurmakla kalmadı, aynı zamanda vücuduna çok iyi bir iyilik yapmış oldu.
Yemekten sonra Pofuduk, Tonton’un yanına geri döndü. “Teşekkür ederim Tonton! Artık ellerimi yıkamanın ne kadar önemli bir oyun olduğunu biliyorum,” dedi. Tonton gururla gülümsedi. “Harikasın Pofuduk. Unutma, temizlik senin en iyi arkadaşındır,” diye dedi.
O günden sonra Pofuduk, ne zaman oyun oynasa veya dışarıdan bir yere gitse, ilk işi temizlik yapmak oldu. Yemeklerden önce, oyunlardan sonra ve eve geldiğinde ellerini yıkamayı hiç ihmal etmedi. Artık o, ormanın en sağlıklı ve en temiz koalası olarak biliniyordu.
Ormandaki diğer hayvanlar da Pofuduk’un bu yeni alışkanlığını gördüler. Tavşan Kıvırcık bile artık oyundan sonra hemen ellerini yıkamaya özen gösteriyordu. Böylece tüm orman sakinleri, temizliğin ne kadar keyifli bir alışkanlık olduğunu keşfettiler. Pofuduk, temiz elleriyle artık çok daha uzun süre ve çok daha neşeyle oynayabiliyordu.
Gökkuşağı Ormanı’nda güneş batarken, Pofuduk temiz ve ferah bir şekilde yuvasına çekildi. Yarın yeni maceralar, yeni oyunlar ve belki de yeni temizlik şarkıları onu bekliyordu. Pofuduk, güvenle ve mutlulukla uykuya daldı. Çünkü o artık, temizliğin getirdiği o huzurlu gücü keşfetmişti.