Baobab Ağacının Altında Sona Eren Küslük

Güneşin altın sarısı ışıkları akasya ağaçlarının uzun dalları arasından süzülüp geniş savana topraklarını ısıtırken, sarı otlar esintiyle dans ediyordu. Bu uçsuz bucaksız toprakların ortasında iki köy vardı. Bir tarafta su kuyusunun başında yaşayan Kırmızı Toprak Köyü, diğer tarafta ise ulu kayalıkların eteğinde kurulu olan Rüzgârlı Tepe Köyü bulunuyordu. İki köyün insanları uzun zamandır birbirleriyle konuşmaz, karşılaşınca yollarını değiştirirlermiş. Çocuklar bile büyüklerin bu sessiz kavgasından ötürü birbirleriyle oyun oynamazlarmış. Savanadaki bu sessizlik, rüzgârın bile sesini kısmasına yol açmış.
Kırmızı Toprak Köyü’nden sekiz yaşındaki Kofi ile Rüzgârlı Tepe Köyü’nden yedi yaşındaki Nia, savananın ortasındaki devasa gövdeli ulu baobab ağacının gölgesinde karşılaşmışlar. Kofi, elindeki küçük ahşap davulunu tokmakla çalmaya çalışırken, Nia da hasır sepetine topladığı yaban meyvelerinin ağırlığından yorulmuş dinleniyormuş. İkisi de aynı anda aynı gölgede soluklanmak isteyince durup birbirlerine bakmışlar.
Kofi, meraklı gözlerle kızın sepetine bakarak, “Benim davulumun sesi senin meyvelerini korkutuyor mu acaba?” diye sormuş.
Nia başını iki yana sallamış, saçındaki rengârenk boncuklar tıkır tıkır ses çıkarmış. Gülümseyerek, “Hayır, aksine davulun sesi kuşların kanat çırpışına benziyor,” demiş. Sonra, “Neden köylerimiz birbirine küs, biliyor musun?”
Kofi omuzlarını silkip yere bakmış. “Bilmiyorum ki. Sadece büyükler öyle istiyor” demiş.
O sırada uzaklardan tatlı bir asa sesi duyulmuş. Tak tuk, tak tuk! Bu ses, savanada yaşayanların en çok sevdiği kişi olan Nine Amara’nın asasının sesiymiş. Etraftaki tüm kuşlar bir anda susup asanın sesini dinlemeye başlamış. Nine Amara, iki köyün ortasındaki bu yaşlı baobab ağacının altında yaşarmış. Yüzündeki derin çizgiler her biri ayrı bir macerayı anlatan haritalara benzer, gözleri ise gecenin en parlak yıldızları kadar parıl parıl parıldarmış.

Nine Amara, büyük baobab ağacının devasa köklerinden birine oturup ellerini dizlerine koymuş. Nehir sularının şırıltısı gibi yumuşacık konuşmuş; “Ah, benim güzel çocuklarım,” demiş. “Görüyorum ki iki köyün sessizliği yine kalbinizi ağırlaştırmış. Oysa bu kocaman savanada hepimize yetecek kadar güneş, su ve gölge var.”
Kofi ile Nia, nineye doğru birkaç adım yaklaşmışlar. Nia üzüntüyle, “Ama Nine Amara, büyükler birbirlerini hiç dinlemiyor ki,” demiş. “Biri bir şey söylüyor, diğeri hemen bağırmaya başlıyor.”
Nine Amara tatlı tatlı gülümsemiş ve asasının ucuyla toprağa büyük bir daire çizmiş. Yaşlı kadın fısıltıyla, “Dinlemek, sadece kulakla yapılan bir iş değildir evladım,” demiş. “Kalple dinlemek gerekir. İnsanlar birbirlerinin sözünü yarıda kesip kendi seslerini duyurmaya çalışınca, nehir yatağını şaşırır, su bulanıklaşır.”
Kofi merakla sormuş: “Peki kalbimizle nasıl dinleyeceğiz?”
Nine Amara cebinden küçük, cilalı bir baobab cevizi çıkarıp iki çocuğun ortasına bırakmış. “Bu fısıltı cevizidir,” demiş. “Kim bu cevizi eline alırsa, diğerleri tamamen sessiz kalır, gözlerinin içine bakar ve o konuşmasını bitirene kadar tek kelime etmez. Ancak o zaman karşıdakinin ne hissettiğini duyabilirsiniz.”
Kofi cevizi yerden almış, avucunda dikkatle tartmış. Nia da merakla bakmış. İki çocuk, bu küçük cevizle ne yapabileceklerini düşünmüşler. Eğer köylerindeki insanları barıştırmak istiyorlarsa, önce büyüklerin birbirini dinlemesini sağlamaları gerekiyormuş.
Ertesi gün, güneş tepeye tırmanıp savanayı sarı bir aleve boyadığında, Kofi ve Nia iki köyün insanlarını baobab ağacının gölgesine çağırmışlar. Kırmızı Toprak Köyü’nün reisi Ade ile Rüzgârlı Tepe Köyü’nün reisi Rudo kollarını bağlamış, homurdanarak ağacın altına gelmişler. Yüzlerinde eski öfkelerinin izleri duruyormuş.
Kofi, elindeki fısıltı cevizini havaya kaldırmış. Ses bütün meydanda yankılanarak, “Bugün kimse kimseye bağırmayacak,” demiş. “Sadece bu cevizi tutan konuşacak, diğerleri dinleyecek.”

İlk olarak Kırmızı Toprak Köyü’nün reisi Ade cevizi eline almış. Derin bir nefes almış ve neden kırıldığını anlatmaya başlamış. Sesinin artık o kadar da sert çıkmadığı fark edilerek, “Biz sadece su kuyusunun suyunun azalmasından korkuyoruz, toprağımız kuruyacak diye ödümüz patlıyor,” demiş.
Rüzgârlı Tepe Köyü’nün reisi Rudo şaşkınlıkla dinlemiş. Ceviz kendisine uzatıldığında o da eline almış ve içindeki yükü bırakmış. Başını öne eğerek, “Biz de rüzgâr değirmenizi yıktığında yardım etmediğiniz için size darıldık” demiş.
Kırmızı Toprak Köyü’nün reisi , “Haberimiz olmadı ki! Eğer bilseydik yardım ederdik” demiş.
İki taraf da ilk defa birbirlerinin suçlamalarını değil, arkalarındaki korkuları ve endişeleri dinlemişler. Aradaki buzlar, savana güneşinin altında eriyen sabah kırağısı gibi yavaş yavaş çözülmüş. Hiç kimse kimseye kızmamış, kimse sesini yükseltmemiş. Sadece rüzgârın ağaç yaprakları arasından çıkan hışırtısı duyulmuş.

Nine Amara ağacın gövdesine yaslanmış, huzurla gözlerini kapatmış. Kofi ile Nia ise el ele verip baobab ağacının etrafında neşeyle dönmüşler. Artık savanada iki ayrı küs köy değil, akşamları aynı ateşin başında oturup birbirine hikâye anlatan büyük bir aile yaşarmış.
🎈 Etkinlik
Masalı bitirdiniz; şimdi bu etkinlikle çocuğunuzla birlikte dinleme ve empati kurma becerisini oyunlaştırma zamanı. Soruları sorarken hakem gibi değil, meraklı bir kaşif gibi yaklaşın; çocuğun her yanıtı kıymetlidir.
💬 Sohbet Zamanı
1. Kofi ve Nia, hangi ağacın gölgesinde karşılaşıp konuşmaya başladılar?
Anne-baba ipucu
İpucu: Cevap ne olursa olsun “Aynen öyle, devasa gövdeli ulu bir ağaçtı” diyerek onaylayın.
2. Kırmızı Toprak Köyü’nün reisim Ade kuyunun suyu azalırken kendini nasıl hissetmiş olabilir?
Anne-baba ipucu
İpucu: Çocuğunuzun kendi korku ya da kaygı anlarıyla bağ kurmasına alan açın.
3. İki köyün insanları neden uzun zamandır birbirleriyle konuşmuyorlarmış?
Anne-baba ipucu
İpucu: “Sence bu küslükte gururun ve korkunun payı var mıydı?” diye sorun.
4. Sen Nine Amara’nın yerinde olsaydın, çocuklara fısıltı cevizinden başka hangi nesneyi verirdin?
Anne-baba ipucu
İpucu: Çocuğun özgün ve ilginç fikirlerini yargılamadan dinleyin.
5. Senin de bir arkadaşınla küstüğün ya da anlaşamadığın zamanlar oldu mu, nasıl barıştınız?
Anne-baba ipucu
İpucu: “Anlatmak ister misin, seni büyük bir dikkatle dinliyorum” diyerek göz teması kurun.
✨ Birlikte Yapalım: Fısıltı Ceviziyle Ritim Çalıyoruz
⏱️ 15-20 dakika
🧺 Malzemeler
- İki adet tahta kaşık veya küçük bir kutu
👣 Nasıl yapılır?
- Evde bulunan iki tahta kaşığı veya küçük kutuyu ellerinize alın.
- Kofi’nin ahşap davulundan ilham alarak yavaş bir ritim tutturun: Tak-tuk, tak-tuk!
- Çocuğunuzla birlikte sırayla konuşma çubuğu (veya kaşık) elinizdeyken kendi ritminizi çalın ve diğeri tamamen sessizce dinlesin.
- Sıra değiştiğinde dinleyen taraf aynı ritmi tekrarlasın ve kendi duygusunu tek cümleyle söylesin.
🌱 Neyi geliştiriyoruz? Bu etkinlikte çocuk sırayla dinleme, konuşana odaklanma ve ritim yoluyla duygu ifade etme becerisini geliştirir.
🎲 Mini Oyun: Sessiz Savana Adımları
Oda içinde birbirinizin arkasına geçin ve en sessiz adımlarla yürümeye çalışın. Rüzgârın ve yaprakların sesini taklit ederek en sessiz kimin yürüdüğünü gülerek tahmin edin.
Evde biri konuşurken sözünü kesmeden cümle bitene kadar bekleyin ve birbirinizin gözünün içine bakarak dinleyin.
Bugün kalbinle dinlediğin ve seni en çok mutlu eden ses hangisi oldu?
Bir yorum bırak